Нестар эсэссэрыi (на белорусском языке)

Начало книги

У таталiтарнай Беларусi быў, бадай што, адзiны сапраўдны яе песьняр Вiнцэсь Мудроў. Нiхто так, як ён, не захапляўся ўчорашнiм сацыялiзмам, з такой адданай любоўю не занатоўваў усе яго сацыяльныя праявы, гiсторыi, показкi. Пры гэтым не разьлiчваў на якiясь ганарары, членскi бiлет СП, месца ў прэзыдыюме i ляўрэацкiя вянкi. Крэмзаў сабе ў сваiх вучнёўскiх сшытках, час ад часу ладзячы сяброўскiя чытаньнi, на якiх прысутныя аж заходзiлiся ад рогату. Такi пясьняр мог зьявiцца: па-першае, на пэрыферыi, дзе ня трэба прыкладаць намаганьняў, каб заставацца нонканфармiстам (ты ўсё роўна нiкому не патрэбны); па-другое, у адпаведным асяродзьдзi (наконт гэтага ў Наваполацку ўсё было о'кэй); па-трэцяе, у сям'i, якая ня мела б нiякага дачыненьня да мастацтва (каб не патрапiць у наежджаную каляiну i не эстэтызаваць свой мастацкi сьвет). Не выпадкова менавiта Мудроў стаўся галоўным стваральнiкам лiтаратурнага самвыдавецкага альманаху "Блакiтны лiхтар", пятнаццаць нумароў якога былi выпушчаныя ў Наваполацку 70-х гадоў.

Читать дальше →