Koniec z nim

Начало книги

Mikoła na miejsce spotkania przyszedł zawczasu. Umówili się o piątej, a on był już za kwadrans piąta pod "Chwilinką". Pić mu się chciało. Wziął butelkę "bąbelków" i ulokował się przy plastykowym stoliku wprost na chodniku. Z twarzy chłopca widać było, że stało się z nim coś poważnego. Ciało mocne, jędrne, zdradzało widoczne napięcie. Mimo letniego upału czuł nerwowe dreszcze. Raptem wszystko runęło do Tartaru: plany, marzenia, życie. Dowiedział się o tym wczoraj. Wiadomość była tak zaskakująca i straszna, że chłopiec kompletnie się zagubił. Tego samego dnia wieczorem zadzwonił do najlepszego przyjaciela ze szkolnej ławy Ihara i umówił się na spotkanie. Potrzebował rady. Chociaż żadna rada pomóc mu już nie mogła. Fortuna go opuściła. Nie wiedział, do kogo ma się jeszcze zwrócić, komu wyznać to, co wie. Światu przecież obojętne, co z nim. Został tylko Ihar. Dwa lata temu po skończeniu szkoły razem wybrali się na mikroelektronikę. Ihar się dostał, Mikoła nie. Wtedy to też była tragedia. Ale chłopak szybko się otrząsnął. O porządnej pracy nawet mowy być nie mogło - ciepłe posadki rozdzielali "gospodarze życia", a za kopiejki pracować nie było sensu. Mikoła wciągnął się w handel. Rosja, Polska, Turcja, Węgry. Po roku miał już wideo i leciwego volkswagena. Podkpiwał sobie nawet z Ihara: skończysz tylko wyższe studia i wezmę cię na czeladnika, I nagle ta straszna nowina! Oczywiście, że sam sobie winien, kretyn, osioł. Życie poniosło go, jak brudny strumień puszkę po konserwie. Popędził, dureń skończony, za przyjemnostkami życia i znalazł się na zwałce odpadków!

Читать дальше →