Łowca szczęścia

Начало книги

Sprzątnąłem chatę i wyszedłem na dwór; był wieczór. Wprowadziłem się tu zaledwie przed kilkoma dniami. Przedtem przebywałem w lesie, tu znajdowałem się ponad jego górną granicą. Był to najwyższy czas, by osiedlić się gdzieś na stale. Doprowadzałem więc do porządku chatę i jej wyposażenie, badałem jej okolice, sortowałem zbiory, przyzwyczajałem się do rzadszego powietrza. I oswajałem się z nowym życiem.

Brakowało mi złotych plam słońca na miękkim, chłodnym mchu, męskiej chropowatości i kobiecego słodkiego zapachu szyszek i zieleni sosen wspinających się ku niebu niby włócznie, mieniącego się srebrzyście, rozśpiewanego potoku, krzyku ptaków, jelenia o wspaniałych rogach, który zaprzyjaźnił się ze mną i jadł mi z ręki. (W szczególności przepadał za skórką od ogórków. Nazwałem go Charlie.)

Jeśli żyjesz gdzieś i mieszkasz przez sześć miesięcy, od pierwszych dni jesieni przez surową i białą zimę, i wraz z ziemią wracasz do życia w pierwszych podmuchach wiosny, to coś z tego na zawsze pozostaje ci w kościach.

Читать дальше →